آیینه ها دچار فراموشی اند

و نام تو ورد کوچه خاموشی

امشب تکلیف پنجره

بی چشم های باز تو

روشن نیست!

سر برداشتم ..
کویر در دیده ام بیدار شد ...
بارانی نبود برای طراوت بیماری دلم ...
کویر تنها هستی بی وزن اطرافم بود ...
سر به زیر انداختم ..
آسمان در دیده ام رنگ باخت
سکوت تنها پیوند دهنده بینمان
من ... کویر ... آسمان
ســــــــــــــــــــــکوت
هر سه با هم چیزی را زمزمه می کردیم
هبوط بود ...
زمزمه سکوت بینمان...

من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم
چه شبها من و آسمان تا دم صبح
سروديم نم‌نم : تو را دوست دارم
نه خطی، نه خالی نه خواب و خيالی
من ای حس مبهم تو را دوست دارم
سلامی صميمی تر از غم نديدم
به اندازه ی غم تو را دوست دارم
بيا تا صدا از دل سنگ خيزد
بگوييم با هم: تو را دوست دارم
جهان يک دهان شد هم آواز با ما
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

آنقدر عرض کوچه را در انتظارت قدم زدم
که یادم رفت کدام طرف کوچه بن بست بود.
حالا از هر طرف که بیایی دیگر فرقی نمی کند

زندگی همهمه ی مبهمی از رد شدن خاطره هاست،

هر کجا خندیدیم زندگانی آنجاست

گلوی آدم را
باید گاهی بتراشند
تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود.
دلتنگی هایی که جایشان نه در دل
که در گلوی آدم است
…دلتنگی هایی که می توانند آدم را خفه کنند.. .

دوستت دارم...
کمتر از خدایی که تو را به من داد ....
و بیشتر از جانی که خدایت به من داد.....

میان بازها یک باز تنهاست ..
در اوج قله بی آواز تنهاست ..
کبوتر با کبوتر هم غریبست ..
کبوتر با کبوتر ، باز تنهاست ..